''Wat is de geduld, van jouw grens?''

Wat een periode hè!

Ervaar jij  het ook zo intens, zoals ik dit voel en ervaar? Lichamelijk, energetisch, in relaties, in mijzelf.
Alles is aan het veranderen. Alles loopt zo anders. Ik ben zelf zo anders. Ik denk anders, ik doe anders.
Geduld hebben voor iets wat niet meer bij mij past, heb ik niet meer. Normaal kan ik best geduldig ergens mee omgaan, maar nee… letterlijk, ik krijg het niet meer door mijn strot heen.

Relaties, onbegrip, liefdeloos met elkaar omgaan. Niet puur kunnen zijn. In intieme relaties, maar ook met vrienden en familie.
Ik wil puurheid. Ik wil liefde ervaren op zijn diepst in mijn hart.
Aannames, geduld hebben voor iets wat ik niet snap, of zoveel begrip hebben en respecteren, terwijl je het niet terugkrijgt.
Zo vermoeiend. Maar we hebben er allemaal wel eens mee te maken in onze relaties. Zelfs met degenen die het dichtst bij ons staan.

Ik voel dat mijn tolerantie aan het veranderen is. Mijn kijk op relaties en mensen verandert ook. Ik zie beter wat ik eigenlijk wil. Het is soms zo pijnlijk. Ik ervaar veel pijn, verdriet en rouw in deze situaties.
Je voelt liefde en eigenlijk weet je niet of je het moet loslaten, want het is zo veilig. Die diepte wil je niet in springen. Maar zo kun je ook jezelf niet volledig zijn.

En dit is denk ik waar het leven voor staat. Wat zijn jouw grenzen, wat ga je ermee doen en hoe zet je ze neer?
Hoe ga je dit doen in liefde, al is het zo pijnlijk en super moeilijk?

Maar ook met dingen. Ik heb al een tijdje een onopgelost probleem met mijn auto. Ik heb maanden geduld gehad ermee en met de mensen die hierin gemengd zijn.
Maar ik ben klaar met geduld hebben.

Ik denk echt dat dit het thema is dat voor mij naar voren komt.
In hoeverre is geduld hebben met situaties en mensen nuttig?
Heeft het zin?

En als je benieuwd bent…
Met de auto, en dan die angst: wanneer gaat het stoppen? Kan ik vandaag wel rijden naar mijn bestemming zonder halverwege stil te vallen?
Met deze angst en vragen rijden heb ik opgegeven. Dit was niet oké voor mij. Ik heb mijn eigen vrijheid in mijn handen genomen. Klaar. Ik kies een andere weg, misschien niet de makkelijkste. Maar ik voel me wel gelukkig..

 Ik kan echt heel veel geduld hebben met mensen en situaties, maar als het klaar is, dan is het klaar.
En ik denk dat het leven mij dit op het moment heel erg laat balanceren. Heb geduld voor wat het waard is. En wacht niet langer dan je aankunt. Ga niet over je grens.
Dan hoeft het ook niet ineens klaar te zijn.

Relaties vind ik soms best ingewikkeld. Die met mijzelf en met anderen. Maar ook prachtig hoe ik hierin groei, door meer mee te maken en te leren.
Of ik beter word? Nou, niet per se. Want wat voor mij ‘beter’ is, is voor een ander een heel ander idee.
Ik baseer dit soort dingen ook niet op beter, goed, slechter, hoger of lager. Iedereen heeft een eigen manier en een eigen pad.

Maar ik doe elke dag weer mijn best om hierbij stil te staan en dichter bij mijzelf te blijven. En om uniek te zijn, door te doen wat bedoeld is voor mij. En te leren luisteren naar mijn intuïtie.
Niet door anderen te kopiëren of te doen alsof, maar door te doen als ikzelf.

✨
En misschien herken jij dit ook wel. Dat je voelt dat je verandert. Dat je grens verschuift. Dat je hart vraagt om meer puurheid, meer eerlijkheid, meer liefde.
Weet dan dat je niet alleen bent. We zijn allemaal onderweg, ieder op zijn eigen manier.

Ik ben benieuwd… wat probeert het leven jou op dit moment te leren?

From my soul, to yours..