Gewoon ik, zonder iets te hoeven zijn..

Het was een magische dag gisteren.
Zo’n dag waarop je er wel bent, maar alles anders loopt dan normaal. Ik vind het lastig om het goed te vertalen, maar alles gebeurde in overgave en overmacht, zonder dat je het eigenlijk doorhebt.

Het begon doodnormaal: de eerste schooldag weer na twee weken. We waren super op tijd, een gezellig ontbijtje, de welbekende ochtendroutine. We gingen op tijd weg in verband met de sneeuw en dat verliep allemaal prima.

De avond ervoor had ik heel spontaan een gezichtsbehandeling/massage ingepland om 9.45 uur. Dus ik nam de tijd. Ik bracht mijn dochter naar school en ging nog even koffie halen.

Maar intussen was het zó hard gaan sneeuwen dat ik dacht: dit klopt niet.
Toch ging ik mee met de flow.

Ik vertrok op tijd, maar na anderhalf uur kwam ik pas aan op mijn bestemming — waar ik normaal een half uurtje over doe. Het was een andere rit. Magisch en machtig tegelijk.

Later voelde ik pas wat er gebeurde: de natuur schudt ons soms wakker.
SLOW DOWN.
Je kunt er niets aan doen. Pas je aan en ga door.

En dat deed ik. Ik was totaal in overgave.

Ik kwam aan bij een enorme laag sneeuw. Een heel smal bruggetje en daarna een helling naar beneden, vol sneeuw en ijs. Ik dacht: dit gaat niet werken. Ik wilde mijn auto aan de zijkant van de smalle weg zetten, zodat ik nog een kans had om eruit te rijden.

Maar ik dacht: iets dichterbij kan nog wel. Waarom laten staan?
En toen gleed ik half van de helling af. De banden zaten vast. Ik zat klem.

Toen dacht ik: het is wat het is. Laat los. Ga genieten.
En dat deed ik.

De behandeling was heerlijk. Ik kwam helemaal bij. Ik had zelfs een moment waarop ik even “wegviel” en beelden zag. Ik stond op een groen veld, een heuvel met vers gras. De zon scheen. Voor wie het kent: een beetje zoals bij de Teletubbies.

Voor mij, niet te dichtbij, stonden twee wolven. Ze deden niets. Ze stonden op afstand, maar op een elegante en veilige manier. En ik zag een grote pampasgras. Dat beeld raakte me.

Maar toen ik weer naar buiten liep: no way.
De auto zat vast. Twee mensen uit de buurt kwamen helpen — zó lief.
Er was geen andere keuze dan eerst naar beneden te gaan en daarna met vaart weer omhoog. Dus ik ging naar beneden… en ja hoor, weer vast.

Ik ging nog even naar binnen. Ik kreeg een theetje en een crackertje. Superlief.
OV, taxi of de wegenwacht was geen optie — die komen niet als je vastzit in de sneeuw.

Ik belde mijn broertje en mijn partner, maar iedereen was aan het werk. Dus ging ik nog één keer naar buiten. En dit keer kreeg ik de auto los en in de juiste richting, richting de helling omhoog. Maar de helling werkte nog steeds niet mee. Ik zat daar. Misschien een uur. Misschien twee.

En toen voelde ik het heel duidelijk: dit wil ik niet.

Mijn hoofd was druk. Dat stemmetje zei dat ik het zelf moest regelen. Dat ik het kon. Dat ik het moest proberen tot het lukte.
“Ga je alles aan anderen overlaten?” “Zo doe je toch niets?” “Je moet het eerst zelf proberen.”

Ik ging er niet tegenin. Ik luisterde niet.
Ik belde mijn partner en zei: kun je komen? Anders laat ik de auto hier en ga ik lopen, met het OV of een taxi.

Hij belde later terug en zei: ik vertrek zo. Hij kwam. 
Na — ik geloof — tien pogingen kreeg hij de auto naar boven.

Gelukkig genoot hij er nog van: mannen, auto’s en sneeuw 😊

Ik kon weer naar huis. Mijn dochter ophalen — school was inmiddels bijna uit.

Ik voelde: wat een rare dag. Het voelde anders. Ik kon er geen woorden voor vinden.
Maar ik was niet gestrest. Ik had geen negatieve ervaring. En dat vond ik bijzonder. Ik voelde hoe ik hierin ben gegroeid. Hoe ik leef met meer overgave en acceptatie. Maar deze ervaring voelde als een next level.

Die middag en avond genoten we volop van de sneeuw. Daarna had ik behoefte om me even terug te trekken. Om te begrijpen wat ik had meegemaakt. Ik voelde dankbaarheid voor alles wat deze dag me had laten zien.

Ik zat even stil. Ik brandde wat Palo Santo. Ik gebruikte mijn edelstenen. En toen kwamen de inzichten. Wat deze dag mij liet zien:

• vertragen en verzachten (de sneeuw)
• niet forceren (vastzitten met de auto)
• rust, er zijn en meebewegen (het grasveld en de pampasgras)
• bescherming en instinct (de wolven)
• steun, samenzijn en elkaar dragen (toen mijn partner kwam helpen)

Ik denk dat mijn keuze bij die helling het kantelpunt was. Als ik was blijven proberen, was ik over mijn grens gegaan. Maar ik koos voor mezelf. Dat was het thema van de dag.

Ik raakte niet in paniek. Ik voelde innerlijke veiligheid. Ik zag mijn opties en wist: wat ik ook kies, ik word gedragen. En het was oké dat iemand anders het voor mij deed. Het voelde kloppend. Niet beschamend. Niet kleinerend. Juist krachtig.

Soms hoef je niet alles zelf te kunnen. Soms mag je een last zijn.
Soms mag je om hulp vragen — zonder over iemands grenzen te gaan.

En nee: je doet niet te weinig. Je doet genoeg.

We zijn zo gewend aan labels. Moeder. Vrouw. Ondernemer.
Maar wie ben je als iets niet lukt? Of als je iets niet wílt? Wie ben jij zonder label?

Durf je haar aan te kijken? En mag zij er ook zijn — gewoon zoals ze is?

Misschien herken jij dit ook: het blijven duwen, blijven proberen, terwijl iets in jou fluistert dat het ook anders mag. Kun je jezelf vinden in dit verhaal? Voel je dat er iets in jou mag ontspannen?
Of dat je misschien gedragen mag worden, zonder dat je alles zelf hoeft op te lossen?
Misschien is het gewoon een mooi verhaal om te lezen.

Alles is oké, zolang het uit je hart komt.

Voor mij zijn kleine rituelen daarin een anker — een moment om te vertragen, om weer thuis te komen bij mezelf, en te voelen dat ik niets hoef te forceren.
En jij… mag jij er ook gewoon zijn, precies zoals je bent?

From my soul, to yours..