Wat er onderhuids gebeurt..

Lieve JIj,

Je had misschien al eerder in mijn posts of blog gelezen dat er best veel gebeurt in mijn leven. Soms lijkt het voor mij juist alsof er niets gebeurt, maar tegelijkertijd gebeurt er onderhuids heel veel.
Een hele transformatie. Er gebeuren soms rare dingen waarvan ik denk: wat is dit nou? En vooral: wat kan ik hiervan leren?

Ook met mezelf. Soms reageer ik ergens op of doe ik iets waarvan ik denk: wat is dit, ben ík dit?
Maar er zijn ook momenten dat ik denk: wow… you go girl!

Ik voel dat ik voor een drempel sta — of eigenlijk: op de drempel 😉
En toch heb ik er veel vertrouwen in. In mezelf. In de toekomst.
Alles heeft een reden. Of het brengt iets moois met zich mee, of we mogen er een les uit leren.

Verder wil ik ook iets vertellen over mezelf. Ik heb mezelf hier jarenlang op gewezen en ben daarin erg streng geweest. Nu leer ik om mezelf lief te hebben zoals ik ben.
Ik kan heel sociaal zijn. Ben ik een mensenmens? Ja, eigenlijk wel — maar wel op mijn eigen, unieke manier.

In het begin kan ik best cool of afstandelijk overkomen op mensen, en mijn relaties kunnen voor anderen soms gecompliceerd lijken.
In mijn hoofd is het eigenlijk heel duidelijk. Ik ben iemand die emoties en gebeurtenissen heel diep ervaart. Ik voel veel. Dat heb ik eerder ook wel gedeeld: ik voel dingen die de ander zich vaak niet eens bewust is.

Dat kan veel met zich meebrengen. Te veel energie — van mezelf en van anderen.
Waardoor mijn hoofd en mijn eigen energie het niet meer aankunnen.
Het wordt te warrig, te rommelig. Vroeger ging ik dan gewoon door.
Nu heb ik geleerd dat ik dan even moet resetten. Alles neutraliseren. Doorvoelen en begrijpen, in mijn ziel en in mijn gedachten.

Maar ik merk dat mensen dit lastig vinden.
Ik ben eigenlijk altijd zo geweest. Soms kan ik een hele lange periode heel close contact hebben met iemand, en daarna een tijd niet. Niet omdat ik niet meer on diegene geef of lief heb, zeker niet! Omdat ik voel dat het op dat moment niet bij me past. Of omdat de energie van diegene me even niet goed doet. En soms heb ik simpelweg geen ruimte voor de energie van een ander, omdat die van mij al behoorlijk intens is.
Dan ga ik over op een andere stand.

Voor de ander is dat lastig, dat snap ik.
Meestal geef ik dit ook wel aan in gesprek, of als er specifiek naar gevraagd wordt. Maar ik merk dat het vaak niet welkom is.
Dan ga ik mezelf dingen afvragen. Want dit is wie ik ben. Natuurlijk kan ik begrijpen dat dit niet bij je past. En hier open over zijn is voor mij juist heel belangrijk. Maar toch krijg ik het gevoel dat ik niet word begrepen. Noem me hooggevoelig — of wat er dan ook in je opkomt.

Maar als vriend of vriendin zou je dit toch van elkaar moeten weten? Of in ieder geval empathie moeten hebben om elkaar te kunnen begrijpen?
Voor mij is vriendschap een verbinding vanuit ziel en hart. Niet dat je elkaar continu spreekt of ziet, maar dat het verdergaat waar het gebleven is zodra je elkaar weer ziet.

Als dat dan niet lukt, wordt het voor mij al snel te ingewikkeld en eenzaam.
Dan komt de teleurstelling, pijn en rouw. Want als we zo goed verbonden zijn, en als het klopt… waarom kan ik dan niet het begrip en de ruimte krijgen die ik op dat moment nodig heb, wanneer ik voor mezelf kies?
Gewoon met respect. Zonder negeren, flauwe grapjes, onbegrip of onvolwassen gedrag.

Hierin ben ik enorm gegroeid — en ik leer nog steeds. Ik weet dat ik nog veel te leren heb.
Ik probeer mijn eigen waarden en normen te behouden, maar ook mee te denken en anderen te begrijpen. Ruimte te geven aan iedereen.
Ik heb respect voor ieders emoties, gedachten en reacties. Want uiteindelijk is iedereen verantwoordelijk voor zijn eigen woorden en daden.

Voor mij is er geen goed of fout.
Alleen echt bewust naar elkaar luisteren. Bewust zijn van elkaars grenzen. En ruimte geven, wanneer dat nodig is.

Ik ben benieuwd: heb jij dit ook wel eens zo ervaren?
Of hoe sta jij hierin? Laat een berichtje achter als je dat voelt! 💙✨

From my soul, to yours..